Incoterms, alıcı ile satıcı arasında masraf ve riskin hangi noktada el değiştirdiğini tanımlayan standart teslim şekilleridir. Milletlerarası Ticaret Odası (ICC) tarafından yayımlanır; güncel sürüm Incoterms 2020'dir.
Incoterms mülkiyeti düzenlemez, ödeme şeklini belirlemez. Yalnız iki soruya cevap verir: masrafı kim ödeyecek, risk nerede geçecek?
Her taşıma şekli için kullanılabilenler
| EXW | Satıcının fabrikasında teslim; risk ve masraf baştan alıcıda |
|---|---|
| FCA | Belirlenen yerde taşıyıcıya teslim |
| CPT | Varışa kadar taşıma satıcıda, risk yüklemede geçer |
| CIP | CPT + sigorta satıcıda |
| DAP | Varış yerinde araç üstünde teslim |
| DPU | Varış yerinde boşaltılmış teslim |
| DDP | Varışta gümrüklenmiş teslim; en geniş satıcı yükümlülüğü |
Yalnız deniz ve iç suyolu için
| FAS | Gemi doğrultusunda teslim |
|---|---|
| FOB | Gemi bordasında teslim; risk gemide geçer |
| CFR | Navlun satıcıda, risk yüklemede geçer |
| CIF | CFR + sigorta satıcıda |
Antrepo ile ilişkisi
Antrepoya gelen yükte teslim şekli, hangi masrafın kime ait olduğunu belirler: tahliye, taşıma, sigorta ve gümrük giderleri buna göre paylaşılır.
Örneğin CIF teslimde navlun ve sigorta satıcıdadır; ancak ithalat gümrüğü ve antrepo masrafı alıcıya aittir. Bunu sözleşmede net yazın.
En sık yapılan hata
Deniz taşımasına özgü terimleri (FOB, CIF) konteyner taşımalarında kullanmak. Konteyner limanda terminale teslim edildiği için risk devri noktası pratikte FCA/CIP ile daha doğru tanımlanır.
İkinci sık hata, DDP satışında varış ülkesindeki vergi ve uygunluk yükümlülüklerinin hafife alınmasıdır.